By Biju Sebastian
1. Introduction
The movement of minerals across State boundaries is an
essential part of India's economy. Construction minerals extracted in one State
are often transported to another for infrastructure projects, while industrial
minerals move across the country to meet the requirements of manufacturing and
other industries. Such interstate movement has become an integral part of the
mineral supply chain.
State Governments play a vital role in regulating mining
activities within their respective territories. They grant quarrying permits
and mining leases for minor minerals, collect royalty and other statutory dues,
enforce the provisions of the Mines and Minerals (Development and Regulation)
Act, 1957 (MMDR Act), and take action against illegal mining and unauthorised
transportation of minerals.
However, an important legal question has repeatedly arisen
over the years:
Can a State Government prohibit or restrict the
interstate movement of minerals that are being transported in accordance with
the MMDR Act and the rules framed thereunder?
At first glance, the answer may appear obvious. Since
minerals are extracted from land situated within a State, it is often assumed
that the State Government has complete authority over their movement even after
lawful extraction. But is that really the position under the MMDR Act?
The answer lies in understanding the extent of the powers
conferred upon State Governments by the MMDR Act. While the Act undoubtedly
empowers States to regulate mining operations and to prevent illegal mining,
transportation and storage of minerals, an equally important question is
whether these powers extend to controlling the interstate movement of minerals
after they have entered the stream of lawful trade.
This question reached the Supreme Court of India in State
of Gujarat v. Jayeshbhai Kanjibhai Kalathiya (2019). In a significant
judgment, the Court examined the scope of Sections 15 and 23C of the MMDR Act
and considered whether these provisions authorised a State Government to
prohibit the transport of minerals beyond its territorial boundaries. While
deciding the case, the Supreme Court also relied upon its earlier decisions in State
of Tamil Nadu v. M.P.P. Kavery Chetty (1995) and K.T. Varghese v. State
of Kerala (2008), which had interpreted the limits of the State's
rule-making powers under the MMDR Act.
This article examines the legal principles emerging from
these decisions and explains what the Supreme Court has said about the
interstate movement of minerals. The discussion is confined to the powers of
State Governments under the MMDR Act and does not deal with cases involving
illegal mining or unauthorised transportation, which are governed by separate
statutory provisions.
3. Interpretation by the Supreme Court
The legal issue reached the Supreme Court in State of
Gujarat v. Jayeshbhai Kanjibhai Kalathiya (2019), a decision that has
become the leading authority on the powers of State Governments to regulate the
interstate movement of minerals.
Background
The State of Gujarat framed the Gujarat Mineral
(Prevention of Illegal Mining, Storage and Transportation) Rules, 2017 under
Section 23C of the MMDR Act. Rule 44BB prohibited the transport of ordinary
sand excavated from leasehold areas outside the State of Gujarat. The objective
of the rule, according to the State Government, was to conserve sand resources
and ensure their availability for use within Gujarat.
The validity of this rule was challenged before the Gujarat
High Court. The High Court held that the State Government lacked the authority
under the MMDR Act to prohibit the interstate transport of minerals that had
been lawfully excavated under a valid lease. The State of Gujarat challenged
this decision before the Supreme Court.
The State's Case
Before the Supreme Court, the State Government argued that
the power to regulate illegal transportation under Section 23C was sufficiently
wide to include the power to prohibit the movement of minerals outside the
State. It was further contended that such a restriction was necessary to
conserve mineral resources and ensure that adequate quantities of sand remained
available for local consumption.
The State also relied upon its ownership and control over
minor minerals occurring within its territory and argued that such control
extended to regulating their movement after extraction.
The Questions Before the Supreme Court
The Supreme Court was essentially called upon to decide the
following questions:
- Does
Section 23C of the MMDR Act authorise a State Government to prohibit the
interstate movement of minerals?
- Can
the rule-making power under Section 15 or Section 23C be interpreted to
include such a power?
- Is a
restriction on interstate movement sustainable merely because the State
wishes to conserve mineral resources or ensure local availability?
While answering these questions, the Court examined not only
the language of the MMDR Act but also the legislative purpose behind Sections
15 and 23C.
Importantly, the Court did not treat the issue as a new one.
It referred to its earlier decisions in State of Tamil Nadu v. M.P.P. Kavery
Chetty (1995) and K.T. Varghese v. State of Kerala (2008), where the
scope of the State's powers after the lawful extraction of minerals had already
been considered. Those decisions formed the foundation for the Court's
reasoning in the Gujarat case.
3.1 The Supreme Court's Analysis
The Supreme Court approached the issue by examining the source
of the State Government's power. It observed that the validity of Rule 44BB
depended entirely on whether the MMDR Act authorised the State Government to
impose such a restriction. If the Act did not confer that power, the rule could
not survive.
Whether Section 23C Confers Such a Power
The Court first examined Section 23C of the MMDR Act, under
which the Gujarat Rules had been framed.
The Court noted that Section 23C was introduced with a
specific object—to enable State Governments to frame rules for preventing illegal
mining, illegal transportation and illegal storage of minerals. The
emphasis throughout the provision is on preventing illegal activities.
According to the Supreme Court, the expression "illegal
transportation" cannot be interpreted to include the transportation of
minerals that are being moved in accordance with a valid quarrying permit,
mining lease and transit pass. Once the transportation is lawful, Section 23C
has served its purpose. The provision cannot be used as a source of power to
prohibit or regulate such transportation.
The Court therefore rejected the State's contention that the
power to regulate illegal transportation included the power to prohibit
interstate movement of lawfully transported minerals.
Reliance on Earlier Decisions
While interpreting Section 23C, the Supreme Court did not
decide the issue in isolation. It relied upon two earlier decisions that had
already explained the limits of the State's powers under the MMDR Act.
The first was State of Tamil Nadu v. M.P.P. Kavery Chetty
(1995), where the Court had held that the rule-making power under Section
15 does not extend to controlling the sale of minerals after their lawful
extraction.
The second was K.T. Varghese v. State of Kerala (2008),
in which the Court held that the State could not impose a licence condition
restricting the sale of lawfully extracted minerals only within Kerala.
Referring to these decisions, the Supreme Court observed
that the MMDR Act empowers the State Government to regulate mining operations
and prevent illegal activities, but it does not authorise the State to control
the movement or sale of minerals after lawful extraction merely by framing
rules under Sections 15 or 23C.
Can Ownership of Minerals Justify the Restriction?
The State also argued that, since minerals belong to the
State, it was entitled to regulate their movement even after extraction.
The Supreme Court did not accept this contention.
The Court held that the powers of a State Government are
derived from the MMDR Act and not merely from its ownership of mineral
resources. Once Parliament has enacted a law governing the regulation and
development of minerals, the rule-making power of the State must remain within
the limits prescribed by that law.
Ownership of minerals, by itself, cannot enlarge the
statutory powers conferred under the MMDR Act.
Constitutional Considerations
Having interpreted the MMDR Act, the Supreme Court also
considered the constitutional implications of the restriction.
The Court referred to Article 301 of the Constitution,
which guarantees freedom of trade, commerce and intercourse throughout the
territory of India. It observed that once the State permits excavation of
minerals under a valid lease, it cannot ordinarily prevent their movement to
another State merely to ensure local availability.
The Court emphasised that India is intended to function as
one economic unit. Restrictions that impede the free movement of lawfully
traded goods across State boundaries require clear legal authority and must
also conform to the constitutional framework governing interstate trade.
The Court's Conclusion
After considering the statutory provisions, the earlier
decisions of the Supreme Court and the constitutional scheme, the Court
concluded that Rule 44BB of the Gujarat Rules travelled beyond the powers
conferred by the MMDR Act.
The appeals filed by the State of Gujarat were accordingly
dismissed, and the judgment of the Gujarat High Court striking down the rule
was affirmed.
4. Key Legal Principles Emerging from the Judgment
The decision in State of Gujarat v. Jayeshbhai Kanjibhai
Kalathiya is significant not merely because it invalidated a State rule,
but because it clarified the limits of the powers conferred upon State
Governments under the MMDR Act. The following principles emerge from the
judgment.
4.1 The MMDR Act Does Not Confer Unlimited Rule-making
Powers
The rule-making power conferred on State Governments under
Sections 15 and 23C is extensive, but it is not unlimited. Rules framed under
these provisions must remain within the scope and object of the MMDR Act. A
State Government cannot assume powers that Parliament has not conferred merely
by framing subordinate legislation.
4.2 Section 23C is Intended to Prevent Illegal Activities
Section 23C is an enforcement provision. Its object is to
prevent illegal mining, illegal transportation and illegal storage of
minerals.
The judgment makes it clear that this provision cannot be
invoked to regulate or prohibit transportation that is otherwise lawful and
carried out in accordance with the MMDR Act and the applicable Rules.
4.3 Regulation of Mining and Regulation of Trade are
Different
The Supreme Court reaffirmed an important distinction
between the regulation of mining operations and the regulation of trade in
minerals.
The MMDR Act authorises the State Government to regulate
mining activities, impose conditions relating to quarrying operations, collect
royalty, and ensure compliance with statutory requirements. However, these
powers do not automatically extend to controlling the commercial movement of
minerals after they have been lawfully extracted and transported in accordance
with law.
4.4 Earlier Supreme Court Decisions Continue to Govern
the Field
While deciding the Gujarat case, the Supreme Court did not
depart from its earlier decisions. On the contrary, it reaffirmed the
principles laid down in M.P.P. Kavery Chetty and K.T. Varghese
regarding the limits of the State's rule-making powers under the MMDR Act.
The Gujarat judgment therefore represents the continuation
of a consistent line of judicial interpretation rather than a new legal
principle.
4.5 Constitutional Principles Cannot be Ignored
The Court also recognised that restrictions on the
interstate movement of minerals cannot be examined solely from the perspective
of the MMDR Act.
The Constitution envisages India as a single economic unit
in which trade and commerce move freely across State boundaries. Therefore, any
restriction imposed by a State Government must not only be supported by
statutory authority but must also be consistent with the constitutional
framework governing interstate trade.
4.6 The Principle is of General Importance
Although the dispute before the Supreme Court related to ordinary
sand, the reasoning adopted by the Court is based on the interpretation of
the MMDR Act itself. Consequently, the principles laid down in the judgment
have relevance whenever a State Government seeks to impose restrictions on the
interstate movement of minerals under the powers conferred by the MMDR Act.
5. Conclusion
The regulation of mining is undoubtedly a matter of
considerable public importance. State Governments have a statutory duty to
prevent illegal mining, curb unauthorised transportation, protect mineral
resources and ensure that mining activities are carried out in accordance with
law. The MMDR Act confers adequate powers to achieve these objectives.
The issue before the Supreme Court, however, was not whether
the State could regulate mining or prevent illegal transportation. The real
question was whether the MMDR Act authorised a State Government to prohibit the
interstate movement of minerals by framing rules under Sections 15 or 23C.
After examining the scheme of the MMDR Act, its earlier
decisions, and the constitutional framework governing interstate trade, the
Supreme Court answered that question in the negative. The Court held that the
powers conferred under the Act cannot be extended beyond their statutory limits
and that subordinate legislation cannot create restrictions which the parent
statute itself does not authorise.
The judgment in State of Gujarat v. Jayeshbhai Kanjibhai
Kalathiya has therefore become an important precedent in mining law. It not
only clarifies the scope of Sections 15 and 23C of the MMDR Act but also
reinforces the principle that the exercise of statutory power must remain
within the limits prescribed by Parliament.
ധാതുക്കളുടെ അന്തർസംസ്ഥാന
ഗതാഗതത്തിന് സംസ്ഥാനത്തിന് വിലക്കേർപ്പെടുത്താനാകില്ലെന്ന് സുപ്രീം കോടതി
1. ആമുഖം
സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ധാതുക്കളുടെ
ഗതാഗതം ഇന്ത്യയുടെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. ഒരു സംസ്ഥാനത്ത് ഖനനം
ചെയ്യുന്ന നിർമ്മാണ ധാതുക്കൾ മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്ത് റോഡുകൾ, പാലങ്ങൾ, കെട്ടിടങ്ങൾ തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി
ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ വ്യാവസായിക ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള ധാതുക്കളും
രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ധാതുക്കളുടെ
ഗതാഗതം രാജ്യത്തെ ധാതു വിതരണ ശൃംഖലയുടെ (Mineral Supply Chain) സുപ്രധാന ഘടകമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
ധാതു ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾ
നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് നിർണായകമായ പങ്കുണ്ട്. ചെറുകിട
ധാതുക്കൾക്ക് (Minor Minerals) ക്വാറി
പെർമിറ്റുകളും മൈനിംഗ് ലീസുകളും അനുവദിക്കുക, റോയൽറ്റിയും മറ്റ് നിയമാനുസൃത ഫീസുകളും ഈടാക്കുക,
ഖനികളും ധാതുക്കളും (വികസനവും
നിയന്ത്രണവും) നിയമം, 1957 (Mines and Minerals (Development and
Regulation) Act, 1957 – MMDR Act) നടപ്പിലാക്കുക,
അനധികൃത ഖനനവും അനധികൃത ധാതു
ഗതാഗതവും തടയുന്നതിനുള്ള നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുക എന്നിവ സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ
ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളാണ്.
എന്നാൽ, വർഷങ്ങളായി ഒരു പ്രധാന നിയമപ്രശ്നം
ഉയർന്നുവരികയാണ്.
MMDR നിയമത്തിന്റെയും
അതിന്റെ ചട്ടങ്ങളുടെയും വ്യവസ്ഥകൾ പാലിച്ച് കൊണ്ടുപോകുന്ന ധാതുക്കളുടെ
അന്തർസംസ്ഥാന ഗതാഗതം ഒരു സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് നിരോധിക്കാനോ നിയന്ത്രിക്കാനോ കഴിയുമോ?
ആദ്യനോട്ടത്തിൽ ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള
ഉത്തരം വ്യക്തമാണെന്ന് തോന്നാം. ധാതുക്കൾ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിനുള്ളിൽ നിന്നാണ് ഖനനം
ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്നതിനാൽ, ഖനനത്തിന്
ശേഷവും അവയുടെ ഗതാഗതം പൂർണമായും നിയന്ത്രിക്കാൻ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്
അധികാരമുണ്ടെന്ന് പലരും കരുതുന്നു. എന്നാൽ, MMDR നിയമത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നിയമസ്ഥിതി അതാണോ?
ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം
കണ്ടെത്തണമെങ്കിൽ MMDR നിയമം
സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന അധികാരങ്ങളുടെ പരിധി
പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനും അനധികൃത ഖനനം,
അനധികൃത ധാതു ഗതാഗതം, അനധികൃത സംഭരണം എന്നിവ തടയുന്നതിനും
സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് ഈ നിയമം വ്യക്തമായ അധികാരങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ,
നിയമാനുസൃതമായി ഖനനം ചെയ്ത ധാതുക്കൾ
വ്യാപാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞാൽ അവയുടെ അന്തർസംസ്ഥാന ഗതാഗതം
നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അധികാരവും ഈ നിയമം സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് നൽകുന്നുണ്ടോ
എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ നിയമപ്രശ്നം.
ഈ ചോദ്യം State
of Gujarat v. Jayeshbhai Kanjibhai Kalathiya (2019) എന്ന കേസിലൂടെ സുപ്രീം കോടതിയുടെ പരിഗണനയിലെത്തി.
ഈ സുപ്രധാന വിധിയിൽ, MMDR നിയമത്തിലെ Section 15-ന്റെയും Section 23C-യുടെയും
പരിധി സുപ്രീം കോടതി വിശദമായി പരിശോധിക്കുകയും, ഈ വകുപ്പുകൾ പ്രകാരം ഒരു സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്
ധാതുക്കളുടെ അന്തർസംസ്ഥാന ഗതാഗതം നിരോധിക്കാൻ അധികാരമുണ്ടോ എന്ന് വിലയിരുത്തുകയും
ചെയ്തു. ഈ കേസിൽ വിധി പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ, സുപ്രീം കോടതി State of Tamil Nadu v.
M.P.P. Kavery Chetty (1995), K.T. Varghese v. State of Kerala (2008)
എന്നീ മുൻവിധികളെയും
ആശ്രയിച്ചിരുന്നു. ഈ വിധികളിലൂടെ MMDR നിയമപ്രകാരം സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന ചട്ടനിർമ്മാണ
അധികാരത്തിന്റെ പരിധി സുപ്രീം കോടതി നേരത്തെ തന്നെ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു.
ഈ ലേഖനം മേൽപ്പറഞ്ഞ സുപ്രീം കോടതി
വിധികളിൽ നിന്ന് രൂപംകൊള്ളുന്ന നിയമതത്വങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുകയും, ധാതുക്കളുടെ അന്തർസംസ്ഥാന
ഗതാഗതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കിയ നിയമനിലപാട്
വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ലേഖനത്തിലെ ചർച്ച MMDR
നിയമപ്രകാരം സംസ്ഥാന
സർക്കാരുകൾക്കുള്ള അധികാരങ്ങളിൽ മാത്രം പരിമിതപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളതാണ്. അനധികൃത ഖനനം, അനധികൃത ധാതു ഗതാഗതം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ഇതിൽ
ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. അവ പ്രത്യേക നിയമവ്യവസ്ഥകളാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന
വിഷയങ്ങളാണ്.
3.1 സുപ്രീം
കോടതിയുടെ നിയമവിശകലനം
ഈ കേസിൽ, സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് ഇത്തരം ഒരു നിയന്ത്രണം
ഏർപ്പെടുത്താനുള്ള അധികാരം ഏത് നിയമത്തിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നതെന്ന്
പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടാണ് സുപ്രീം കോടതി വിഷയത്തെ സമീപിച്ചത്. Rule
44BB-യുടെ നിയമസാധുത പൂർണമായും MMDR
നിയമം സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് അത്തരം ഒരു
അധികാരം നൽകുന്നുണ്ടോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതാണെന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു.
നിയമം അത്തരം അധികാരം നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ ചട്ടം നിലനിൽക്കില്ലെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കി.
Section 23C അത്തരം
ഒരു അധികാരം നൽകുന്നുണ്ടോ?
ആദ്യം കോടതി പരിശോധിച്ചത്, ഗുജറാത്ത് ചട്ടങ്ങൾ രൂപീകരിച്ച MMDR നിയമത്തിലെ
Section 23C-യുടെ
വ്യാപ്തിയായിരുന്നു.
Section 23C ഉൾപ്പെടുത്തിയതിന്റെ
ഉദ്ദേശ്യം അനധികൃത ഖനനം, അനധികൃത
ധാതു ഗതാഗതം, അനധികൃത
ധാതു സംഭരണം എന്നിവ തടയുന്നതിനായി സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് ചട്ടങ്ങൾ
നിർമ്മിക്കാനുള്ള അധികാരം നൽകുക എന്നതാണെന്ന് കോടതി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഈ
വകുപ്പിലുടനീളം ഊന്നൽ നൽകുന്നത് അനധികൃത പ്രവർത്തനങ്ങൾ തടയുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിനാണ്.
സാധുവായ ക്വാറി പെർമിറ്റ്, മൈനിംഗ് ലീസ്, മിനറൽ ട്രാൻസിറ്റ് പാസ് എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ
കൊണ്ടുപോകുന്ന ധാതുക്കളുടെ ഗതാഗതത്തെ "അനധികൃത ഗതാഗതം" എന്ന പദത്തിന്റെ പരിധിയിൽ
ഉൾപ്പെടുത്താനാവില്ലെന്ന് സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കി. ഗതാഗതം നിയമാനുസൃതമാണെങ്കിൽ,
Section 23C-യുടെ ലക്ഷ്യം അവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.
നിയമാനുസൃതമായി നടത്തുന്ന അത്തരം ഗതാഗതം നിരോധിക്കാനോ നിയന്ത്രിക്കാനോ ഈ വകുപ്പ്
സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് അധികാരം നൽകുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട്, അനധികൃത ഗതാഗതം നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അധികാരത്തിൽ,
സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള നിയമാനുസൃത
ധാതു ഗതാഗതം നിരോധിക്കാനുള്ള അധികാരവും ഉൾപ്പെടുന്നു എന്ന സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ വാദം
സുപ്രീം കോടതി തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
മുൻ
സുപ്രീം കോടതി വിധികളെ ആശ്രയിച്ചത്
Section 23C വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ,
സുപ്രീം കോടതി ഈ വിഷയം ഒറ്റപ്പെട്ട
രീതിയിൽ പരിഗണിച്ചില്ല. MMDR നിയമപ്രകാരം
സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്കുള്ള അധികാരത്തിന്റെ പരിധി നേരത്തെ വ്യക്തമാക്കിയ രണ്ട്
സുപ്രീം കോടതി വിധികളെ കോടതി ആശ്രയിച്ചു.
ആദ്യത്തേത് State
of Tamil Nadu v. M.P.P. Kavery Chetty (1995) എന്ന കേസായിരുന്നു. ഖനനം നിയമാനുസൃതമായി
പൂർത്തിയായ ശേഷം ധാതുക്കളുടെ വിൽപ്പന നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അധികാരം Section
15 പ്രകാരമുള്ള ചട്ടനിർമ്മാണ
അധികാരത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് ആ കേസിൽ സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു.
രണ്ടാമത്തേത് K.T.
Varghese v. State of Kerala (2008) എന്ന
കേസാണ്. നിയമാനുസൃതമായി ഖനനം ചെയ്ത ധാതുക്കൾ കേരളത്തിനുള്ളിൽ മാത്രമേ വിൽക്കാവൂ
എന്ന വ്യവസ്ഥ ലൈസൻസിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് അധികാരമില്ലെന്ന് ആ കേസിൽ
സുപ്രീം കോടതി വിധിച്ചിരുന്നു.
ഈ മുൻവിധികളെ പരാമർശിച്ചുകൊണ്ട്,
ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾ
നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനും അനധികൃത പ്രവർത്തനങ്ങൾ തടയുന്നതിനും MMDR നിയമം സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് അധികാരം
നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും, Sections 15 അല്ലെങ്കിൽ 23C പ്രകാരം ചട്ടങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് ധാതുക്കളുടെ
ഗതാഗതമോ വിൽപ്പനയോ നിയന്ത്രിക്കാൻ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് അധികാരമില്ല എന്ന് സുപ്രീം കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു.
ധാതുക്കളുടെ
ഉടമസ്ഥാവകാശം ഇത്തരം നിയന്ത്രണത്തെ ന്യായീകരിക്കുമോ?
ധാതുക്കൾ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ
ഉടമസ്ഥതയിലുള്ളവയാണെന്നതിനാൽ, ഖനനത്തിന്
ശേഷവും അവയുടെ ഗതാഗതം നിയന്ത്രിക്കാൻ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് അധികാരമുണ്ടെന്ന വാദവും
സംസ്ഥാന സർക്കാർ മുന്നോട്ടുവച്ചു.
എന്നാൽ, സുപ്രീം കോടതി ഈ വാദം അംഗീകരിച്ചില്ല.
സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ അധികാരം
ധാതുക്കളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് MMDR നിയമത്തിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നതെന്ന് കോടതി
വ്യക്തമാക്കി. ധാതുക്കളുടെ നിയന്ത്രണത്തിനും വികസനത്തിനുമായി പാർലമെന്റ് ഒരു നിയമം
നിർമ്മിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, അതിന്റെ
അടിസ്ഥാനത്തിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാർ നിർമ്മിക്കുന്ന ചട്ടങ്ങൾ ആ നിയമം അനുവദിക്കുന്ന
പരിധിക്കുള്ളിൽ മാത്രമേ നിലനിൽക്കാവൂ.
ധാതുക്കളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം മാത്രം,
MMDR നിയമം സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്
നൽകിയിരിക്കുന്ന നിയമപരമായ അധികാരത്തിന്റെ പരിധി വികസിപ്പിക്കുന്നില്ലെന്നും കോടതി
വ്യക്തമാക്കി.
ഭരണഘടനാപരമായ
വശങ്ങൾ
MMDR നിയമം
വ്യാഖ്യാനിച്ച ശേഷം, ഈ
നിയന്ത്രണത്തിന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ വശവും സുപ്രീം കോടതി പരിശോധിച്ചു.
ഇന്ത്യയുടെ ഭൂപ്രദേശത്തുടനീളം വ്യാപാരത്തിനും വാണിജ്യത്തിനും
സ്വതന്ത്ര സഞ്ചാരം ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഭരണഘടനയുടെ Article 301 കോടതി പരാമർശിച്ചു. സാധുവായ ഒരു
മൈനിംഗ് ലീസ് പ്രകാരം ഖനനം അനുവദിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, പ്രാദേശിക ആവശ്യകത എന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം മറ്റൊരു
സംസ്ഥാനത്തേക്ക് ധാതുക്കൾ കൊണ്ടുപോകുന്നത് സാധാരണഗതിയിൽ തടയാനാവില്ലെന്ന് കോടതി
നിരീക്ഷിച്ചു.
ഇന്ത്യ ഒരു ഏകീകൃത സാമ്പത്തിക
വ്യവസ്ഥയായി പ്രവർത്തിക്കണമെന്നാണ് ഭരണഘടനയുടെ ലക്ഷ്യമെന്നും കോടതി
ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. അതിനാൽ, സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ
നിയമാനുസൃതമായി നടക്കുന്ന വ്യാപാരത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന ഏതൊരു നിയന്ത്രണത്തിനും
വ്യക്തമായ നിയമപരമായ അധികാരം ഉണ്ടായിരിക്കണം. അതോടൊപ്പം, അത് ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന അന്തർസംസ്ഥാന
വ്യാപാരത്തിന്റെ തത്വങ്ങൾക്കും അനുസൃതമായിരിക്കണം.
സുപ്രീം
കോടതിയുടെ നിഗമനം
MMDR നിയമത്തിലെ
വ്യവസ്ഥകൾ, മുൻ സുപ്രീം കോടതി വിധികൾ, ഭരണഘടനാ വ്യവസ്ഥകൾ എന്നിവ വിശദമായി
പരിശോധിച്ച ശേഷം, ഗുജറാത്ത്
ചട്ടങ്ങളിലെ Rule 44BB, MMDR നിയമം സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് നൽകിയിരിക്കുന്ന
അധികാരപരിധിക്കപ്പുറത്തുള്ളതാണെന്ന് സുപ്രീം കോടതി കണ്ടെത്തി.
അതിനാൽ, ഗുജറാത്ത് സർക്കാർ സമർപ്പിച്ച അപ്പീലുകൾ സുപ്രീം
കോടതി തള്ളുകയും, Rule 44BB അസാധുവാണെന്ന്
പ്രഖ്യാപിച്ച ഗുജറാത്ത് ഹൈക്കോടതിയുടെ വിധി ശരിവയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
4. വിധിയിൽ
നിന്ന് രൂപംകൊള്ളുന്ന പ്രധാന നിയമതത്വങ്ങൾ
State of Gujarat v. Jayeshbhai Kanjibhai Kalathiya കേസിലെ സുപ്രീം കോടതി വിധിയുടെ
പ്രാധാന്യം, ഒരു സംസ്ഥാന ചട്ടം
അസാധുവാക്കിയെന്നതിൽ മാത്രമല്ല. MMDR നിയമപ്രകാരം സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന അധികാരങ്ങളുടെ
പരിധി ഈ വിധി വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കിയതാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രാധാന്യം. ഈ വിധിയിൽ
നിന്ന് താഴെ പറയുന്ന പ്രധാന നിയമതത്വങ്ങൾ രൂപംകൊള്ളുന്നു.
4.1 MMDR നിയമം
സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് പരിധിയില്ലാത്ത ചട്ടനിർമ്മാണ അധികാരം നൽകുന്നില്ല
MMDR നിയമത്തിലെ Section 15-ഉം Section 23C-ഉം
സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് വിശാലമായ ചട്ടനിർമ്മാണ അധികാരം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും,
ആ അധികാരം പരിധിയില്ലാത്തതല്ല. ഈ
വകുപ്പുകൾ പ്രകാരം നിർമ്മിക്കുന്ന ചട്ടങ്ങൾ MMDR നിയമത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിനും പരിധിക്കുമുള്ളിൽ
തന്നെ ആയിരിക്കണം. പാർലമെന്റ് നൽകാത്ത അധികാരങ്ങൾ കീഴ്ചട്ടങ്ങൾ (Subordinate
Legislation) നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് സംസ്ഥാന
സർക്കാരിന് സ്വയം ഏറ്റെടുക്കാനാവില്ല.
4.2 Section 23C-യുടെ ലക്ഷ്യം അനധികൃത പ്രവർത്തനങ്ങൾ തടയുക എന്നതാണ്
Section 23C ഒരു നിർവഹണ വ്യവസ്ഥ (Enforcement
Provision) ആണ്. അനധികൃത ഖനനം, അനധികൃത ധാതു ഗതാഗതം, അനധികൃത ധാതു സംഭരണം എന്നിവ തടയുക
എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.
MMDR നിയമത്തിന്റെയും
അതിന്റെ ചട്ടങ്ങളുടെയും വ്യവസ്ഥകൾ പാലിച്ച് നടത്തുന്ന ധാതു ഗതാഗതം നിയന്ത്രിക്കാനോ
നിരോധിക്കാനോ Section 23C ഉപയോഗിക്കാനാവില്ലെന്ന്
സുപ്രീം കോടതി ഈ വിധിയിലൂടെ വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കി.
4.3 ഖനന
പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണവും ധാതു വ്യാപാരത്തിന്റെ നിയന്ത്രണവും രണ്ടാണ്
ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾ
നിയന്ത്രിക്കുന്നതും ധാതുക്കളുടെ വ്യാപാരം നിയന്ത്രിക്കുന്നതും വ്യത്യസ്തമായ
കാര്യങ്ങളാണെന്ന് സുപ്രീം കോടതി വീണ്ടും വ്യക്തമാക്കുന്നു.
MMDR നിയമം
സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാനും, ക്വാറി പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി
ബന്ധപ്പെട്ട നിബന്ധനകൾ നിശ്ചയിക്കാനും, റോയൽറ്റി ഈടാക്കാനും, നിയമവ്യവസ്ഥകൾ
പാലിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനും അധികാരം നൽകുന്നു.
എന്നാൽ, ഈ അധികാരങ്ങൾ നിയമാനുസൃതമായി ഖനനം ചെയ്ത്
നിയമാനുസൃതമായി ഗതാഗതം ചെയ്യുന്ന ധാതുക്കളുടെ വ്യാപാരപരമായ നീക്കം
നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അധികാരമായി സ്വമേധയാ വികസിപ്പിക്കാനാവില്ല.
4.4 മുൻ
സുപ്രീം കോടതി വിധികൾ ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്
ഗുജറാത്ത് കേസ് പരിഗണിക്കുമ്പോൾ
സുപ്രീം കോടതി മുൻവിധികളിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചില്ല. മറിച്ച്, M.P.P.
Kavery Chetty കേസിലും K.T.
Varghese കേസിലും MMDR നിയമപ്രകാരമുള്ള സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ
ചട്ടനിർമ്മാണ അധികാരത്തിന്റെ പരിധിയെക്കുറിച്ച് സ്വീകരിച്ച നിലപാട് വീണ്ടും
സ്ഥിരീകരിക്കുകയായിരുന്നു.
അതിനാൽ, ഗുജറാത്ത് വിധി ഒരു പുതിയ നിയമതത്വം
രൂപപ്പെടുത്തുന്നതല്ല; മറിച്ച്,
സുപ്രീം കോടതി തുടർച്ചയായി
സ്വീകരിച്ചിരുന്ന നിയമവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ ആവർത്തനവും സ്ഥിരീകരണവുമാണ്.
4.5 ഭരണഘടനാപരമായ
തത്വങ്ങൾ അവഗണിക്കാനാവില്ല
ധാതുക്കളുടെ അന്തർസംസ്ഥാന
ഗതാഗതത്തിന് നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തുന്ന വിഷയത്തെ MMDR നിയമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം പരിശോധിക്കാൻ
കഴിയില്ലെന്നും സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കി.
ഇന്ത്യയെ ഒരൊറ്റ സാമ്പത്തിക
യൂണിറ്റായി കണക്കാക്കുകയും സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ വ്യാപാരവും വാണിജ്യവും
സ്വതന്ത്രമായി നടക്കണമെന്നുമാണ് ഭരണഘടന ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. അതിനാൽ, ഒരു സംസ്ഥാന സർക്കാർ ഏർപ്പെടുത്തുന്ന
ഏതൊരു നിയന്ത്രണത്തിനും നിയമപരമായ അധികാരം മാത്രമല്ല, അന്തർസംസ്ഥാന വ്യാപാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭരണഘടനാ
തത്വങ്ങളുമായും പൊരുത്തപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.
4.6 ഈ
നിയമതത്വങ്ങൾക്ക് പൊതുവായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്
സുപ്രീം കോടതിയുടെ
മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്ന തർക്കം സാധാരണ മണൽ (Ordinary Sand) സംബന്ധിച്ചതായിരുന്നെങ്കിലും,
കോടതിയുടെ നിയമവ്യാഖ്യാനം MMDR
നിയമത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.
അതിനാൽ, MMDR നിയമപ്രകാരം ലഭിച്ച അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് ഒരു സംസ്ഥാന സർക്കാർ ധാതുക്കളുടെ അന്തർസംസ്ഥാന ഗതാഗതത്തിന് നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഏത് സാഹചര്യത്തിലും ഈ വിധിയിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന നിയമതത്വങ്ങൾ പ്രസക്തമായിരിക്കും.
5. ഉപസംഹാരം
ധാതു ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾ
നിയന്ത്രിക്കുന്നത് പൊതുതാൽപര്യവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയമാണ്. അനധികൃത
ഖനനം തടയുക, അനധികൃത ധാതു ഗതാഗതം നിയന്ത്രിക്കുക,
ധാതു സമ്പത്ത് സംരക്ഷിക്കുക, ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിയമാനുസൃതമായി
നടക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക എന്നിവ സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ നിയമപരമായ
ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളാണ്. ഈ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതിന് ആവശ്യമായ അധികാരങ്ങൾ MMDR
നിയമം സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക്
നൽകുന്നുമുണ്ട്.
എന്നാൽ, സുപ്രീം കോടതിയുടെ മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്ന ചോദ്യം
അതായിരുന്നില്ല.
ഖനന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാനോ
അനധികൃത ഗതാഗതം തടയാനോ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് അധികാരമുണ്ടോ എന്നതല്ല കോടതി
പരിശോധിച്ചത്. Sections 15, 23C എന്നിവ പ്രകാരം ചട്ടങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച്
ധാതുക്കളുടെ അന്തർസംസ്ഥാന ഗതാഗതം നിരോധിക്കാൻ MMDR നിയമം സംസ്ഥാന സർക്കാരിനെ
അധികാരപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ എന്നതായിരുന്നു യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.
MMDR നിയമത്തിന്റെ
ഘടനയും ലക്ഷ്യവും, മുൻ
സുപ്രീം കോടതി വിധികളും, അന്തർസംസ്ഥാന
വ്യാപാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭരണഘടനാ തത്വങ്ങളും പരിശോധിച്ച ശേഷം, ഈ ചോദ്യത്തിന് സുപ്രീം കോടതി ഇല്ല എന്ന വ്യക്തമായ ഉത്തരമാണ് നൽകിയത്.
MMDR നിയമം
നൽകുന്ന അധികാരങ്ങൾ അതിന്റെ നിയമപരമായ പരിധിക്കുള്ളിൽ മാത്രമേ വിനിയോഗിക്കാനാകൂ
എന്നും, പാർലമെന്റ് മാതൃനിയമത്തിൽ (Parent
Act) അനുവദിക്കാത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾ കീഴ്ചട്ടങ്ങൾ
(Subordinate Legislation) വഴി
സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ലെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കി.
അതിനാൽ, State of Gujarat
v. Jayeshbhai Kanjibhai Kalathiya എന്ന
സുപ്രീം കോടതി വിധി ഖനന നിയമരംഗത്തെ ഒരു സുപ്രധാന വിധിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. MMDR
നിയമത്തിലെ Sections
15-ഉം 23C-യും നൽകുന്ന അധികാരങ്ങളുടെ പരിധി ഈ
വിധി വ്യക്തമാക്കുക മാത്രമല്ല, പാർലമെന്റ്
നിശ്ചയിച്ച പരിധിക്കുള്ളിൽ മാത്രമേ നിയമപരമായ അധികാരങ്ങൾ വിനിയോഗിക്കാവൂ എന്ന
അടിസ്ഥാന നിയമതത്വവും ഇത് വീണ്ടും ഊന്നിപ്പറയുന്നു.
Biju Sebastian is a retired Deputy Director of the Department of Mining and Geology, Government of Kerala. With over three decades of experience in mineral administration, mining laws, geology, GIS, and e-governance, he founded Mine Mapper, an independent platform dedicated to mining, geology, geospatial technologies, and digital solutions for the mining sector. Through Mine Mapper, he publishes the MiningWatch Kerala series featuring research-based articles, legal analyses, and technical insights on mining legislation, judicial decisions, environmental regulation, and mineral administration. The platform also provides practical digital tools and resources, including mine mapping applications, mining plan preparation tools, and other GIS-based utilities for professionals, industry, and the public.
Disclaimer
The views expressed in this article are those of the author in his personal capacity and are intended solely for educational and informational purposes. They do not represent the official views or policies of the Government of Kerala, the Department of Mining and Geology, or any other government authority.
This article does not constitute legal advice or an official interpretation of any law. Readers are advised to refer to the original Acts, Rules, Notifications, Government Orders, Circulars, and judicial decisions, or seek appropriate professional advice where necessary.
For the complete Disclaimer, please refer to the Disclaimer page.
0 Comments